Më 10 qershor 1878, në Prizren, shqiptarët nuk ngritën vetëm një flamur kujtese.
Ata i dhanë formë politike një vullneti që kishte jetuar prej kohësh në shpirtin e kombit shqiptar: të mos copëtohemi, të mos heshtim, të mos presim shpëtim nga të huajt, por të organizohemi vetë.
Lidhja e Prizrenit nuk ishte fillimi i shqiptarisë.
Por ishte një nga momentet e para kur shqiptarët e kuptuan se kombi nuk mbrohet vetëm me ndjenja, por me strukturë, program, drejtim dhe veprim.
Sot Lidhja nuk ekziston më si organizatë.
Por pyetja që ajo hapi nuk është mbyllur ende:
Si bëhet një komb i ndarë, i shpërndarë dhe i dobësuar politikisht, përsëri një forcë e organizuar?
Kjo është arsyeja pse ekziston Lëvizja jonë.
Ne nuk jemi këtu për të valëvitur flamuj një herë në vit.
Ne jemi këtu për të treguar rrugën se si idealet kthehen në strategji.
Me analiza.
Me edukim politik.
Me media.
Me Votomat.
Me podcast.
Me platformë.
Me propozime konkrete.
Sepse shqiptarët po zgjohen.
Po kuptojnë se bashkimi kombëtar nuk vjen vetëm nga emocioni, këngët, fotot historike apo zemërimi.
Ai vjen nga organizimi.
Nga dija.
Nga disciplina.
Nga kuptimi i ligjeve.
Nga kontrolli i institucioneve.
Nga ndërtimi i elitave të reja.
Në vitin 1878, shqiptarët treguan se nuk pranonin të trajtoheshin si plaçkë në tavolinat e të tjerëve.
Në shekullin 21, detyra jonë është ta çojmë këtë frymë më tej: jo vetëm të kundërshtojmë padrejtësinë, por të ndërtojmë rrugën tonë.
Rruga do të jetë e gjatë.
Do të jetë e vështirë.
Por çdo ditë bëhemi më shumë.
Çdo ditë më shumë shqiptarë kuptojnë se flamuri pa strategji mbetet simbol, ndërsa flamuri me organizim bëhet forcë.
Ne nuk pretendojmë të jemi Lidhja e Prizrenit.
Por ne e shohim veten si vazhdim të misionit të saj në kohën tonë.
Nëse Lidhja ishte përgjigjja shqiptare e shekullit 19, brezi ynë duhet të japë përgjigjen shqiptare të shekullit 21.
Jo vetëm kujtesë.
Jo vetëm krenari.
Jo vetëm histori.
Por drejtim.
1878 nuk ka mbaruar.
Lidhja vazhdon. 🇦🇱