Një fitore zgjedhore krijon legjitimitet politik. Por nuk krijon automatikisht kohë, para dhe kapacitete të pakufizuara për të qeverisur.
Kjo është një nga çështjet që mungon në shumë diskutime për Serbinë pas Vuçiqit.
Një qeveri që premton të luftojë korrupsionin, të reformojë drejtësinë dhe të çlirojë administratën nga ndikimi partiak, do të përballet me rezistencë pikërisht brenda institucioneve që synon të ndryshojë.
Këto reforma nuk realizohen vetëm me një shumicë parlamentare. Ato kërkojnë vite pune, personel të besueshëm, burime financiare dhe stabilitet politik.
Në këtë kontekst, politika ndaj Kosovës bëhet edhe çështje e kostos së mundësive të humbura. Çdo krizë diplomatike, çdo përshkallëzim sigurie dhe çdo përballje me partnerët ndërkombëtarë mund të konsumojë energji politike që qeverisë i nevojitet për reformat e brendshme.
Por ekziston edhe një element tjetër.
Një qeveri e re ka mundësinë të distancohet nga dështimet e paraardhësve të saj.
Ajo mund të argumentojë se strategjitë e mëparshme nuk prodhuan rezultatet e premtuara dhe se interesat e shtetit kërkojnë një rishikim të mjeteve, pa ndryshuar domosdoshmërisht qëndrimet themelore.
Kjo nuk garanton një politikë më pragmatike. Por krijon një mundësi politike që një udhëheqës i lidhur personalisht me strategjinë e mëparshme e kishte më të vështirë ta shfrytëzonte.
Prandaj, pas formimit të qeverisë, tre tregues do të jenë veçanërisht domethënës: ndarja e buxhetit, emërimet në institucionet e sigurisë dhe vendimet konkrete në marrëdhëniet me Kosovën.
Aty do të shihet se cilat prioritete mbeten deklarata dhe cilat marrin formën e politikave shtetërore.
Sepse në fund, një qeveri nuk përcaktohet vetëm nga programi me të cilin fiton zgjedhjet, por edhe nga zgjedhjet që bën kur nuk mund t’i realizojë të gjitha premtimet njëkohësisht.
#LevizjaRinore #Kosova #Serbia #AnalizaPolitike #BallkaniPerendimor